شوق مثل ستاره ای پر نور

خانه ای در میان چشمش ساخت

روی پیشانی پدر اما

ابر اندوه سایه ای انداخت

معنی سایه نگاهش را

من و او هر دو خوب فهمیدیم

در سکوت دوباره ما آن روز

بغض شب های عید را دیدیم

خواهرم خواست باز خانه ما

روشن از شادی پدر گردد

گفت آن کفش را نمی خواهد

تا که شاید بهار برگردد

گرچه مادر به خنده لب وا کرد

خواهرم چشم خیس او را دید

معنی اشک های مادر را

خواهر کوچکم نمی فهمید