با سقوط دستای ما
در تنم چيزی فرو ريخت
هجرتت اوج صدامو
بر فراز شاخه آويخت
ای زلال سبز جاري
جای خوب غسل تعميد
بی تو بايد مرد و پژمرد
زير خاك باغچه پوسيد
                               فصلي كه من با تو ماشد
                               فصل سبز خواهش برگ
                               فصلي كه ما بي تو من شد
                                فصل خاکستری مرگ

تو بگو جز تو کدوم رود
ناجی لب تشنگی بود
جز تو آغوش کدوم باد
سايه گاه خستگی بود
بی تو بايد بی تو بايد
تانفس دارم ببارم
من برای گريه کردن
شونه هاتو کم می يارم

                                             چشم تو با هق هق من

                                              با شکستن آشنا نيست
                                              اين شکستن بی صدا بود
                                              هر صدايی که صدا نيست

ای رفيق ناخوشی ها
اين خوشی بايد بميره
جز تو همراهی ندارم
تا شب از من پس بگيره
با تو بدرود ای مسافر
هجرت تو بی خطر باد
پر تپش باشه دلی که
خون به رگ های تنم داد

                                 فصلی که من با تو ما شد
                                 فصل سرد خواهش برگ
                                 فصلی که ما بی تو من شد
                                 فصل خاکستری مرگ